Αδεια και επίδομα άδειας σε περίπτωση λύσης της εργασιακής σχέσης πριν το δωδεκάμηνο
Στο έγγραφο υπ’ αριθ. 1265/20.5.1997 του Υπουργείου Εργασίας, ορίζονται τα εξής:
«1. Σύμφωνα με το άρθρο 1, του Ν.1346/1983, σε περίπτωση λύσης της σχέσης εργασίας με οποιονδήποτε τρόπο ή λήξης της εποχιακής απασχόλησης, προτού συμπληρωθεί δωδεκάμηνο στη σχέση εργασίας, οι εργαζόμενοι δικαιούνται από τον εργοδότη τους δύο (2) ημερομίσθια για κάθε μήνα απασχόλησής τους.
Για απασχόληση μικρότερη από ένα μήνα καταβάλλεται ανάλογο κλάσμα.
Τα παραπάνω ισχύουν τόσο για τους εργαζόμενους εκείνους που απασχολούνται συνολικά για χρονικό διάστημα μικρότερο του μήνα (συνεπώς και μία ημέρα μόνο), όσο και για όσους απασχολήθηκαν ολόκληρο το μήνα ή ολόκληρους μήνες και μερικές ημέρες ως προς το μικρότερο του μήνα χρονικό διάστημα απασχόλησής τους.
2. Εξάλλου, σύμφωνα με το άρθρο 6, της από 26.1.1997 Ε.Γ.Σ.Σ.Ε., που κυρώθηκε με το άρθρο 8, του Ν.549/1977, σε περίπτωση λύσης της σχέσης εργασίας με οποιονδήποτε τρόπο, προτού ο εργαζόμενος συμπληρώσει στον ίδιο εργοδότη δωδεκάμηνη συνεχή απασχόληση, χορηγείται από τον εργοδότη και επίδομα αδείας ίσο με τις αποδοχές αδείας, το οποίο όμως δεν μπορεί να ξεπεράσει τον μισό μηνιαίο μισθό, για όσους αμείβονται με μηνιαίο μισθό, ή τα 13 ημερομίσθια για όσους αμείβονται με ημερομίσθιο ή άλλο τρόπο αμοιβής (εκτός του μηνιαίου μισθού).
3. Ενόψει των ανωτέρω, εφόσον εργάσθηκε, ένας μισθωτός με σύμβαση εργασίας ορισμένου χρόνου, διάρκειας μιας ημέρας, δικαιούται για κάθε ημέρα προσέλευσης (απασχόλησης) στην εργασία τα 2/25 του ημερομισθίου του για αποδοχές άδειας και άλλα 2/25 αυτού για επίδομα άδειας.
4. Επίσης, τονίζεται ότι οι διατάξεις του Ν.2112/1920, 3198/1955 και του Β.Δ. της 16/18.7.1920, που προβλέπουν μεταξύ άλλων και την καταβολή αποζημιώσεως σε περίπτωση καταγγελίας της σχέσης εργασίας από τον εργοδότη, εφαρμόζεται μόνο επί των αορίστου χρόνου σχέσεων εργασίας και όχι επί των σχέσεων εργασίας με ορισμένη χρονική διάρκεια (Α.Π. 1397/1985).»
Για απασχόληση μικρότερη από ένα μήνα καταβάλλεται ανάλογο κλάσμα.
Τα παραπάνω ισχύουν τόσο για τους εργαζόμενους εκείνους που απασχολούνται συνολικά για χρονικό διάστημα μικρότερο του μήνα (συνεπώς και μία ημέρα μόνο), όσο και για όσους απασχολήθηκαν ολόκληρο το μήνα ή ολόκληρους μήνες και μερικές ημέρες ως προς το μικρότερο του μήνα χρονικό διάστημα απασχόλησής τους.
2. Εξάλλου, σύμφωνα με το άρθρο 6, της από 26.1.1997 Ε.Γ.Σ.Σ.Ε., που κυρώθηκε με το άρθρο 8, του Ν.549/1977, σε περίπτωση λύσης της σχέσης εργασίας με οποιονδήποτε τρόπο, προτού ο εργαζόμενος συμπληρώσει στον ίδιο εργοδότη δωδεκάμηνη συνεχή απασχόληση, χορηγείται από τον εργοδότη και επίδομα αδείας ίσο με τις αποδοχές αδείας, το οποίο όμως δεν μπορεί να ξεπεράσει τον μισό μηνιαίο μισθό, για όσους αμείβονται με μηνιαίο μισθό, ή τα 13 ημερομίσθια για όσους αμείβονται με ημερομίσθιο ή άλλο τρόπο αμοιβής (εκτός του μηνιαίου μισθού).
3. Ενόψει των ανωτέρω, εφόσον εργάσθηκε, ένας μισθωτός με σύμβαση εργασίας ορισμένου χρόνου, διάρκειας μιας ημέρας, δικαιούται για κάθε ημέρα προσέλευσης (απασχόλησης) στην εργασία τα 2/25 του ημερομισθίου του για αποδοχές άδειας και άλλα 2/25 αυτού για επίδομα άδειας.
4. Επίσης, τονίζεται ότι οι διατάξεις του Ν.2112/1920, 3198/1955 και του Β.Δ. της 16/18.7.1920, που προβλέπουν μεταξύ άλλων και την καταβολή αποζημιώσεως σε περίπτωση καταγγελίας της σχέσης εργασίας από τον εργοδότη, εφαρμόζεται μόνο επί των αορίστου χρόνου σχέσεων εργασίας και όχι επί των σχέσεων εργασίας με ορισμένη χρονική διάρκεια (Α.Π. 1397/1985).»
