Υπάρχει δικαίωμα λήψεως αποδοχών και επιδόματος αδείας όταν δεν υπάρχη δικαίωμα αδείας;
Με την υπ’ αριθμόν 1050/18 απόφαση τού Β1 Τμήματος, ο Άρειος Πάγος επανέρχεται στην ορθή, κατά τις διατάξεις του ΑΝ 539/45, κρίση, αποφαινόμενος ότι ζήτημα οφειλής αποδοχών και επιδόματος αδείας γεννάται μόνον όταν υπάρχει δικαίωμα λήψεως κανονικής αδείας.
Η ώς προς το θέμα αυτό νομολογία, και της Ολομελείας του Αρείου Πάγου (ΑΠ 1139/74 Ολ), ήταν παγία μέχρι του έτους 2004 κατά το οποίο εξεδόθη η αντίθετη υπ’αρ. 27/04 απόφαση της Ολομελείας επίσης του Αρείου Πάγου, η οποία, χωρίς αιτιολογία, διεχώρισε, κατά παράβασιν των σαφών διατάξεων του περί αδείας νόμου, το δικαίωμα λήψεως αδείας από το δικαίωμα λήψεως αποδοχών και επιδόματος αδείας.
Ο Άρειος Πάγος με την νέα απόφασή του εδέχθη ότι η καταβολή αποδοχών αδείας (και επιδόματος αδείας) είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την χορήγηση της αδείας, δηλαδή με την ύπαρξη δικαιώματος αδείας για το συγκεκριμένο ημερολογιακό έτος. Εφ’ όσον ο μισθωτός δεν δικαιούται αδείας, δεν δικαιούται ούτε αποδοχών ούτε επιδόματος αδείας.
Η απόφαση παραπέμπει στην Πλήρη Ολομέλεια, ως εξαιρετικής σημασίας, το νομικό ζήτημα αν το δικαίωμα λήψεως αποδοχών και επιδόματος αδείας προϋποθέτη ή όχι την ύπαρξη δικαιώματος λήψεως κανονικής αδείας κατά το κρίσιμο ημερολογιακό έτος.
Η απόφαση δημοσιεύεται στο τεύχος ΔΕΝ 1736 της 1/7/2018 σελ. 808, με εκτενές ΣΗΜΕΙΩΜΑ (σελ.812)
